The Pinku chronicles 

Mishka, my daughter, loves stories. She likes to listen to the stories told by me, likes to hear the books read by us, likes to pretend to read books, likes to play out the stories or reciting the stories to her babies (toys). 

As an avid reader (aka bookworm) myself, I know a lot of stories. And by that I really mean a lot. I’ve read many children’s books,thanks to my father. And I still like them. I like the non plot, nonsensical story lines, the fantasies, the fairy tales, the inspirational or moral messages, the rhymes,  the innocence, and the illustrations. I don’t think any children’s book is complete without the pictures. The pictures are stories within themselves. 

So when telling the stories to Mishka, there was no problem of getting stuck on the material. But then I realised that she’s still a baby and complex plots are beyond her interest. She has her own world which has her home, school, the places she visits and her parents, relatives, school staff and friends. The stories she liked most were those which can be related to this world. 

And thus Pinku was born. It started with a simple story of Pinku and his diapers and to my surprise it was an instant hit. She demanded to hear the story again and again. So more and more Pinku stories were invented which were usually related to what’s happening in Mishka’s world currently. It’s an everyday demand to hear a story of Pinku. 

Now Pinku’s life is not an exact replica of Mishka’s. First of all he’s a boy (though initially Mishka was not of an age to know the difference) and he’s a bit older than Mishka. He’s toddler of around 4. He has a older sister Chinku of 6-7 years who is by all means a very nice girl. He and his sister live with their parents. And their grandparents live somewhere nearby. Pinku and Chinku go to school and do all the things which children of their age usually do. 

These stories of Pinku are never ending and they will go on and on till Mishka becomes big enough to overgrow Pinku. I just want to note some of the good ones. Mind you there are total bad ones. 

And the last word. Nowadays, when asking about a Pinku story, Mishka will give the bullet points and then the story derives from her plot. So if you want to derive your own stories from these, I’ll be glad to hear about those. 

Advertisements

Snow fall keyboard 

So I’ve installed this new keyboard in which as you type, the snow starts falling from the letters and gathers at the bottom. And it looks so pretty! I just love it. 

Incentive to write more and more and more. Just to see the snowfall. 

मिष्का आणि नीरज चे गाणे 

मिष्कुल आणि बाबा आंघोळीला गेले, आंघोळीला गेले, आंघोळीला गेले,

मिष्कुल आणि बाबा आंघोळीला गेले ,आंघोळीला गेले तर बादलीच नाही. 

आईने बादली आणून दिली ,आणून दिली,आणून दिली, 

आईने बादली आणून दिली ,आणून दिली तर पाणीच नाही. 

आईने पाणी सोडून दिले ,सोडून दिले,सोडून दिले, 

आईने पाणी सोडून दिले, पाणी घ्यायला गडवाच नाही. 

आईने गडवा आणून दिला, आणून दिला, आणून दिला

गडवा मिळाला तर साबणच नाही. 

नव्या साबणाने मग आंघोळ झाली, आंघोळ झाली, आंघोळ झाली, 

अंग पुसायला टॉवेलच नाही. 

अंग पुसून मग कपडे चढवले,कपडे चढवले,कपडे चढवले,

आई म्हणाली, “पण आज शाळाच नाही!”. 

मिष्का च्या आठवणी 

मिष्का आता आठवणी बनवायला लागली आहे. ती बोलता बोलता सहज बोलून जाते की त्या वेळी असे असे झाले होते. 

आमचे आत्ता ते संभाषण :

नीरज: तू मोठी झालीस की मी तुला तो skateboard देईन. 

मिष्का :त्यावर दोन्ही पाय ठेवायचे असतात. (हे पूर्वी कधीतरी नीरज ने सांगितले असणार.) 

नीरज : तुझ्या scooter वर एकच पाय ठेवायचा असतो. 

मिष्का : अर्चु मावशी च्या scooter वर दोन्ही पाय ठेवायचे असतात. 

म्हणजे तिला अर्चु मावशी, तिची scooter,तिने दिलेली scooter ride सगळे लक्षात आहे तर! 

भले शाब्बास. 

पुढे म्हणाली, त्यांच्या घरी ते डोक्यावर घेऊन गोल गोल फिरायचे आहे ना! 

बहुदा hoola loop म्हणायचे असावे तिला. 

अनेक वेळा म्हणते, आपण तिथे गेलो होतो ना किंवा सकाळी असे झाले होते ना! 

वेळ काळ  मात्र अजुनही सकाळ असाच आहे. सगळ्या गोष्टी सकाळी झालेल्या असतात किंवा सकाळी करायच्या असतात. 
एकंदर मजेशीर बडबड. 

अरे ती (Strawberry doll)  झोपली आहे ना, आवाज नको करु! 

बाबा, अरे बाबा, ऐक ग! 

आजोबा असेच करतात ना! (किर्र कावळा, पप्पू माझा बावळा) 

मी मोठी झाले ना की मी पण सायकल चालवणार आहे / dress घालणार आहे / nail polish लावणार आहे and the list goes on… 

बायका आणि त्यांची टोळकी

मला एकंदर आमच्या colony मधल्या बायकांची भीतीच वाटते. I can’t fit into their group. सुदैवाने किंवा दुर्दैवाने मी typical बायकी topics वर बोलू शकत नाही. आणि over the period of time अशा बायकांच्या group ची मी धास्ती घेतली आहे. माझ्या सारखी कोणी, जिला धड स्वयंपाक येत नाही, नीट नेटके राहणे जमत नाही,  घरच्या गोष्टी म्हणजे पोरे बाळे, सासू सासरे,  नवरा यांच्या विषयी कोणाशी बोलायला जमत नाही, देवाशी काही संबंध नाही, बरे तर बरे, धड हिंदी English बोलता येत नाही, अशा मुलीचे त्या तरी काय करणार! दुर्लक्ष करणे किंवा चक्क दुष्ट टोमणे मारणे इथपासून ते अवघडलेली संभाषणे सगळे करून झाले. त्यांचे tip top कपडे, make up आणि hi fi English  बघूनच मी त्यांच्या वाट्याला जायला घाबरते.
आणि खरं सांगायचे तर आतापावेतो मला कधी त्यांच्या सोबत deal करायची वेळ पडली नाही.
मी माझ्या आणि त्या त्यांच्या जगात अगदी खुश होतो. पण मिष्का सोबत खाली गेलं की तिच्या वयाची मुले एकत्र खेळत असतात आणि त्यांच्या आया माझ्या मैत्रिणी नसल्याने तिला त्यांच्या मधे जाता येत नाही याचे मला खूप वाईट वाटते. आणि त्यांनी माझे त्यांच्याशी बोलायचे प्रयत्न हाणून पाडले की अजून वाईट वाटते. म्हणजे आपल्या कमीपणा मुळे आपल्या मुलीला का त्रास!

मिष्का च्या नव्या गंमती

मिष्का आता खूप काही बोलते. गाण्यांमधल्या एखाद्या शब्दाचा अर्थ विचारायचा तर “हे काय ” म्हणून विचारते. स्वतःची वाक्ये बनवते.
त्यात माझे आणि नीरजचे बरेच शब्द उचलले आहेत तिने.
“अरे!” हा माझा तर “ओ तेरी” हा नीरजचा.

आता तिला माणसे ओळखू येतात आणि लक्षात राहतात, अगदी आठवण काढण्यापुरती.

इतर मुलांसोबत खेळणे ही सुद्धा नवी प्रगती.

अर्चिस तिच्या पाळणाघरातला जवळचा मित्र. फार गोड पोरगा आहे. आम्ही त्याच्या आधी घरी जायला निघालो तर निरोपाचा एक कार्यक्रम असतो. मिष्का त्याला bye करणार, मग तो तिला bye  म्हणणार, मग पुन्हा ही, आणि मागोमाग तो. असे करत करत तो दरवाजा पर्यंत येणार. मग दरवाजा बंद झाला की मावशी त्याला कडेवर उचलून घेणार आणि तो दरवाज्याच्या खिडकीतून bye करणार आणि मिष्का गाडीमधून. असे  bye bye करणे गाडी निघेपर्यंत चालूच. हे तर राॅबिन हूड आणि धाकला जाॅनच्या  नदी पार करण्यासारखे झाले, तू मला सोड आणि मी तुला.

काल बाहेर जेवायला गेलो असताना तिथल्या playing area मधे एक पोरगा भेटला, मिष्का पेक्षा दोनेक वर्षाने मोठा. त्याला ही फारच आवडली. गालाला हात लावून झाला. आगेमागे पळून झाले आरडाओरडा करत. आमची निघायची वेळ झाली तरी हा काही मिष्काला सोडायला तयार नाही. आम्हाला म्हणाला, “जाऊ नका “. आमच्या सोबत Parking पर्यंत आला. शेवटी मी त्याला त्याच्या आई बाबांकडे सोडायला गेले.
नीरज म्हणाला, “It was love at first sight for him” 🙂

बोबडे बोल

मिष्का बोलायला लागल्यापासून फार मजा येते. एखादे लहान मूल भाषा कसे शिकते हे पाहणे एकदम गमतीचे आहे.
सुरुवातीला मिष्का बाबा, बाबा म्हणायची बहुतेक सगळ्याच गोष्टींना. आणि आजुबाजुच्या सार्‍यांना केवढे कौतुक की पोरगी बापाची भारी आठवण काढते. 
आम्ही तिला सतत गाणी म्हणून दाखवायचो तर ती त्या चाली गुणगुणायला लागली,शब्द येत नव्हते तिला तेव्हा. जसे की ई या ई या ओ किंवा twinkle twinkle ची धून.
मग तिला काही शब्द यायला लागले.
पाणी – बाबी
आणि काहीही नको असेल तर नाई. हो करता ह्म्म्म्म असा हुंकार.

हळुहळु तिला इतरही छोटे छोटे शब्द जमायला लागले. दादा, काका, माऊ, आजी, मायशी.
आजोबा – आबाबा
आणि मग एकदा आजी, आजोबा आले असताना तिने आजीला सांगितले

भूक नाहीये तर आजीला केवढा तरी आनंद झाला.

मग ती दोन शब्दांची वाक्ये बनवायला लागली. एकदा नीरज, मी आणि मिष्का Ring a ring roses खेळत असताना जेव्हा खाली बसलो तेव्हा मी तिला म्हटले

मिष्का उभी रहा

तर next round झाल्यावर खाली बसलो असताना म्हणाली “बाबा उभी रहा “.

Potty वर बसवले की म्हणते “आई बस” किंवा आज काल विचारते “हे काय आहे ” आणि आज TV पाहताना म्हणाली “मला हे नाही बघायचेय”

एखाद्या गोष्टीला काय म्हणायचे हे लहान मुले कशी शिकतात हे पाहणे रंजक आहे. मिष्का सर्व केस पिकलेल्या पुरूषांना आबाबा म्हणते पण एखाद्या काळे केसवाल्या वयस्क पुरूषाला आबाबा म्हणून स्विकारायला राजी नसते.
किंवा चांदण्यांना ती ABCD म्हणते. कारण चांदण्या म्हणजे  twinkle twinkle गाणे आणि त्याची धून म्हणजे ABCD गाणे. आणि ABCD ती लौकर बोलायला शिकली.
तिने तिच्या पाळणाघरात वाढदिवस साजरे केलेले पाहिले असावेत. एकदा घरी electricity नाही म्हणून मेणबत्त्या पेटवल्यावर तिने  “Happy birthday to you” गायला सुरुवात केली. आता तर सगळ्या प्रकाशाच्या स्त्रोतांना ती Happy birthday ch म्हणते. जसे की दिवे, पणत्या.

काही गोष्टींचे तिचे शब्दोच्चार मजेशीर असतात.
फुलपाखरू = बाबाबु
Baby TV = Baby tilly
केस = केश

आणि काही गोष्टींची संबोधने.
बदक = प्याक प्याक
गाय = हम्म

आई वडिलांचे ऋण

आमच्या घरी अंडीवाल्या भैय्यापासून कचरेवाल्या मावशींपर्यंत सगळ्यांना खूप प्रेमाने, आपलेपणाने आणि महत्त्वाचे म्हणजे समानतेने वागवले जाते.

माझे आजोबा मासे विकणाऱ्या भैय्याला स्वतः  चहा बनवून देत आणि घरी धुणीभांडी करणार्‍या गड्यासोबत बसून क्रिकेट मॅच पाहत असत.

माझे बाबा काॅलनीमधे election duty साठी आलेल्या बायका आणि इतर पोलिसांना बाथरूम वापरण्याकरिता, पिण्याचे पाणी भरून घेण्याकरिता घरी बोलावतात. आई माशांच्या भाजलेल्या तुकड्यांपैकी एखादा चांगला तुकडा आधी कामवाल्या गड्याकरिता ठेवते.
हे आणि असेच अनेक इतर दाखले लहानपणापासून समोर असल्याने गडीमाणसे, विक्रेते, नोकरचाकर यांच्याशी आदराने वागायचे बाळकडू आपोआप मिळाले आणि यामधे आपण काही विशेष करतो आहोत असे वाटले नाही.

पण आज जेव्हा आजुबाजुला पाहते आणि काही जण केवळ सामाजिक स्तर आणि पैसा यांच्या जोरावर आपल्यापेक्षा कमी असलेल्यांना माणूस म्हणून कमी लेखताना दिसतात तेव्हा माझ्या घरच्यांचा अभिमान वाटतो.

आपण जर नशिबाने उच्च वर्णीय, सधन, वरील सामाजिक स्तरावर असू तर उलट आपण समाजाचे देणे लागतो. आणि जितके द्यावे तितके थोडेच. एकंदर समाजाचा जीवन स्तर उंचावावा म्हणून कित्येक माणसे काम करत असतात; त्यांना त्यांच्या कामामध्ये आपण मदत करू शकत नसलो तरी आर्थिक मदत करावी. आपल्या आजुबाजुला आपण काही बदल घडवू शकतो का ते पहावे. आणि निदान सर्वांना सन्मानाने वागवावे.

विंदांच्या कवितेप्रमाणे,
देणार्‍याने देत जावे,घेणार्‍याने घेत जावे;
घेता घेता एक दिवस, देणार्‍याचे हात घ्यावेत.

Death n dying

My best friend’s aunt died of gall bladder cancer recently. She didn’t show any symptoms in the earlier stage and as a result died within one month of the diagnosis.

I consoled my friend saying that it was good for her to die so quickly without suffering much.

But how can I know what was better or worse for her. We cannot imagine ourselves dying however hard we try. After thinking for a long time trying to grasp the gravity of the death, I still couldn’t decide whether I would like the doctors, relatives to tell me frankly how much time do I have in my hand if I’m diagnosed with a fatal disease.

I know something for sure though. Being in extreme pain erases your identity. The fight with the pain consumes all the energy and it becomes hard to be yourself. The end to the pain will be more inviting then compared to all the world.

 

Starry starry night

Yesterday late evening when we were in the park, my daughter pointed at the bright stars in the sky. I was pleased to see the starry sky after a long time. Being in a city sure has its perks, but I couldn’t help missing the starry skies.

The stars are a reminder about our insignificant existence in this grand universe. Try lying down on the wet sand of a lonely beach looking at the black star studded sky hearing the incessant breaking waves. It erases the world tied with the conscious I and leaves you with a blank. The realisation hits you that you’re not even equivalent to a sand particle in the scheme of the universe.

It’s necessary to realize it sometimes in today’s world.

Previous Older Entries