The Pinku chronicles 

Mishka, my daughter, loves stories. She likes to listen to the stories told by me, likes to hear the books read by us, likes to pretend to read books, likes to play out the stories or reciting the stories to her babies (toys). 

As an avid reader (aka bookworm) myself, I know a lot of stories. And by that I really mean a lot. I’ve read many children’s books,thanks to my father. And I still like them. I like the non plot, nonsensical story lines, the fantasies, the fairy tales, the inspirational or moral messages, the rhymes,  the innocence, and the illustrations. I don’t think any children’s book is complete without the pictures. The pictures are stories within themselves. 

So when telling the stories to Mishka, there was no problem of getting stuck on the material. But then I realised that she’s still a baby and complex plots are beyond her interest. She has her own world which has her home, school, the places she visits and her parents, relatives, school staff and friends. The stories she liked most were those which can be related to this world. 

And thus Pinku was born. It started with a simple story of Pinku and his diapers and to my surprise it was an instant hit. She demanded to hear the story again and again. So more and more Pinku stories were invented which were usually related to what’s happening in Mishka’s world currently. It’s an everyday demand to hear a story of Pinku. 

Now Pinku’s life is not an exact replica of Mishka’s. First of all he’s a boy (though initially Mishka was not of an age to know the difference) and he’s a bit older than Mishka. He’s toddler of around 4. He has a older sister Chinku of 6-7 years who is by all means a very nice girl. He and his sister live with their parents. And their grandparents live somewhere nearby. Pinku and Chinku go to school and do all the things which children of their age usually do. 

These stories of Pinku are never ending and they will go on and on till Mishka becomes big enough to overgrow Pinku. I just want to note some of the good ones. Mind you there are total bad ones. 

And the last word. Nowadays, when asking about a Pinku story, Mishka will give the bullet points and then the story derives from her plot. So if you want to derive your own stories from these, I’ll be glad to hear about those. 

Snow fall keyboard 

So I’ve installed this new keyboard in which as you type, the snow starts falling from the letters and gathers at the bottom. And it looks so pretty! I just love it. 

Incentive to write more and more and more. Just to see the snowfall. 

मिष्का आणि नीरज चे गाणे 

मिष्कुल आणि बाबा आंघोळीला गेले, आंघोळीला गेले, आंघोळीला गेले,

मिष्कुल आणि बाबा आंघोळीला गेले ,आंघोळीला गेले तर बादलीच नाही. 

आईने बादली आणून दिली ,आणून दिली,आणून दिली, 

आईने बादली आणून दिली ,आणून दिली तर पाणीच नाही. 

आईने पाणी सोडून दिले ,सोडून दिले,सोडून दिले, 

आईने पाणी सोडून दिले, पाणी घ्यायला गडवाच नाही. 

आईने गडवा आणून दिला, आणून दिला, आणून दिला

गडवा मिळाला तर साबणच नाही. 

नव्या साबणाने मग आंघोळ झाली, आंघोळ झाली, आंघोळ झाली, 

अंग पुसायला टॉवेलच नाही. 

अंग पुसून मग कपडे चढवले,कपडे चढवले,कपडे चढवले,

आई म्हणाली, “पण आज शाळाच नाही!”. 

मिष्का च्या आठवणी 

मिष्का आता आठवणी बनवायला लागली आहे. ती बोलता बोलता सहज बोलून जाते की त्या वेळी असे असे झाले होते. 

आमचे आत्ता ते संभाषण :

नीरज: तू मोठी झालीस की मी तुला तो skateboard देईन. 

मिष्का :त्यावर दोन्ही पाय ठेवायचे असतात. (हे पूर्वी कधीतरी नीरज ने सांगितले असणार.) 

नीरज : तुझ्या scooter वर एकच पाय ठेवायचा असतो. 

मिष्का : अर्चु मावशी च्या scooter वर दोन्ही पाय ठेवायचे असतात. 

म्हणजे तिला अर्चु मावशी, तिची scooter,तिने दिलेली scooter ride सगळे लक्षात आहे तर! 

भले शाब्बास. 

पुढे म्हणाली, त्यांच्या घरी ते डोक्यावर घेऊन गोल गोल फिरायचे आहे ना! 

बहुदा hoola loop म्हणायचे असावे तिला. 

अनेक वेळा म्हणते, आपण तिथे गेलो होतो ना किंवा सकाळी असे झाले होते ना! 

वेळ काळ  मात्र अजुनही सकाळ असाच आहे. सगळ्या गोष्टी सकाळी झालेल्या असतात किंवा सकाळी करायच्या असतात. 
एकंदर मजेशीर बडबड. 

अरे ती (Strawberry doll)  झोपली आहे ना, आवाज नको करु! 

बाबा, अरे बाबा, ऐक ग! 

आजोबा असेच करतात ना! (किर्र कावळा, पप्पू माझा बावळा) 

मी मोठी झाले ना की मी पण सायकल चालवणार आहे / dress घालणार आहे / nail polish लावणार आहे and the list goes on… 

बोबडे बोल

मिष्का बोलायला लागल्यापासून फार मजा येते. एखादे लहान मूल भाषा कसे शिकते हे पाहणे एकदम गमतीचे आहे.
सुरुवातीला मिष्का बाबा, बाबा म्हणायची बहुतेक सगळ्याच गोष्टींना. आणि आजुबाजुच्या सार्‍यांना केवढे कौतुक की पोरगी बापाची भारी आठवण काढते. 
आम्ही तिला सतत गाणी म्हणून दाखवायचो तर ती त्या चाली गुणगुणायला लागली,शब्द येत नव्हते तिला तेव्हा. जसे की ई या ई या ओ किंवा twinkle twinkle ची धून.
मग तिला काही शब्द यायला लागले.
पाणी – बाबी
आणि काहीही नको असेल तर नाई. हो करता ह्म्म्म्म असा हुंकार.

हळुहळु तिला इतरही छोटे छोटे शब्द जमायला लागले. दादा, काका, माऊ, आजी, मायशी.
आजोबा – आबाबा
आणि मग एकदा आजी, आजोबा आले असताना तिने आजीला सांगितले

भूक नाहीये तर आजीला केवढा तरी आनंद झाला.

मग ती दोन शब्दांची वाक्ये बनवायला लागली. एकदा नीरज, मी आणि मिष्का Ring a ring roses खेळत असताना जेव्हा खाली बसलो तेव्हा मी तिला म्हटले

मिष्का उभी रहा

तर next round झाल्यावर खाली बसलो असताना म्हणाली “बाबा उभी रहा “.

Potty वर बसवले की म्हणते “आई बस” किंवा आज काल विचारते “हे काय आहे ” आणि आज TV पाहताना म्हणाली “मला हे नाही बघायचेय”

एखाद्या गोष्टीला काय म्हणायचे हे लहान मुले कशी शिकतात हे पाहणे रंजक आहे. मिष्का सर्व केस पिकलेल्या पुरूषांना आबाबा म्हणते पण एखाद्या काळे केसवाल्या वयस्क पुरूषाला आबाबा म्हणून स्विकारायला राजी नसते.
किंवा चांदण्यांना ती ABCD म्हणते. कारण चांदण्या म्हणजे  twinkle twinkle गाणे आणि त्याची धून म्हणजे ABCD गाणे. आणि ABCD ती लौकर बोलायला शिकली.
तिने तिच्या पाळणाघरात वाढदिवस साजरे केलेले पाहिले असावेत. एकदा घरी electricity नाही म्हणून मेणबत्त्या पेटवल्यावर तिने  “Happy birthday to you” गायला सुरुवात केली. आता तर सगळ्या प्रकाशाच्या स्त्रोतांना ती Happy birthday ch म्हणते. जसे की दिवे, पणत्या.

काही गोष्टींचे तिचे शब्दोच्चार मजेशीर असतात.
फुलपाखरू = बाबाबु
Baby TV = Baby tilly
केस = केश

आणि काही गोष्टींची संबोधने.
बदक = प्याक प्याक
गाय = हम्म

आई वडिलांचे ऋण

आमच्या घरी अंडीवाल्या भैय्यापासून कचरेवाल्या मावशींपर्यंत सगळ्यांना खूप प्रेमाने, आपलेपणाने आणि महत्त्वाचे म्हणजे समानतेने वागवले जाते.

माझे आजोबा मासे विकणाऱ्या भैय्याला स्वतः  चहा बनवून देत आणि घरी धुणीभांडी करणार्‍या गड्यासोबत बसून क्रिकेट मॅच पाहत असत.

माझे बाबा काॅलनीमधे election duty साठी आलेल्या बायका आणि इतर पोलिसांना बाथरूम वापरण्याकरिता, पिण्याचे पाणी भरून घेण्याकरिता घरी बोलावतात. आई माशांच्या भाजलेल्या तुकड्यांपैकी एखादा चांगला तुकडा आधी कामवाल्या गड्याकरिता ठेवते.
हे आणि असेच अनेक इतर दाखले लहानपणापासून समोर असल्याने गडीमाणसे, विक्रेते, नोकरचाकर यांच्याशी आदराने वागायचे बाळकडू आपोआप मिळाले आणि यामधे आपण काही विशेष करतो आहोत असे वाटले नाही.

पण आज जेव्हा आजुबाजुला पाहते आणि काही जण केवळ सामाजिक स्तर आणि पैसा यांच्या जोरावर आपल्यापेक्षा कमी असलेल्यांना माणूस म्हणून कमी लेखताना दिसतात तेव्हा माझ्या घरच्यांचा अभिमान वाटतो.

आपण जर नशिबाने उच्च वर्णीय, सधन, वरील सामाजिक स्तरावर असू तर उलट आपण समाजाचे देणे लागतो. आणि जितके द्यावे तितके थोडेच. एकंदर समाजाचा जीवन स्तर उंचावावा म्हणून कित्येक माणसे काम करत असतात; त्यांना त्यांच्या कामामध्ये आपण मदत करू शकत नसलो तरी आर्थिक मदत करावी. आपल्या आजुबाजुला आपण काही बदल घडवू शकतो का ते पहावे. आणि निदान सर्वांना सन्मानाने वागवावे.

विंदांच्या कवितेप्रमाणे,
देणार्‍याने देत जावे,घेणार्‍याने घेत जावे;
घेता घेता एक दिवस, देणार्‍याचे हात घ्यावेत.

Learning to be better

While going through the meaningless Facebook photos, status updates and links I found this one.

http://meyerweb.com/eric/thoughts/2014/12/24/inadvertent-algorithmic-cruelty/

http://meyerweb.com/eric/thoughts/2014/12/27/well-that-escalated-quickly/

I liked Eric’s posts not only for the point he’s making; but the way he has put forward his case logically without being judgemental or emotional. I think it must have taken a lot of courage and self control.

I agree with the content of his posts but more than that respect the strength of his character.

As years pass, I would like to evolve in a better human being through the wisdom and experience I gain. And this post is one of such valued learnings.

The things I love or the childhood book

One of my favorite books in the childhood was about a little boy’s world through his eyes. When the book starts, the protagonist, Dennis tells us about the things he loves and hates.

I always wondered how can that be an interesting starting of a book? I don’t know the boy and I don’t care what he loves or hates. Yes, once I read his story, I was definitely his friend; but at the start I barely knew him to give a damn.

It’s interesting how we make new friends. Do we tell them in the first few meetings, the things we like or the traits we don’t like? I suppose, we learn these details along the way. And one day we realise that the mundane conversations have now turned to sharing thoughts which actually matter.

But I guess Dennis has his own way of making friends and it sure worked in my case. I liked the boy even though I couldn’t relate with his love or hate.

So much so that after so many years when I was thinking about the things I love, his little voice reminded me of the things he loves and the stories he told me through that book.

It’s worth to mention that I was lucky to read the book in my mother tongue; thanks to Soviet Union Raduga publishers. The English translation of the book has no charm and has lost the essence of the boy’s tales completely.